..........بی منزل تر از باد...........

گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم

                              گفتم به از ترنجی، لیکن به دست نایی 

  گفتا تو از کجایی، کاشفته می نمایی

                               گفتم منم غریبی، از شهر آشنایی

  گفتا سرچه داری؟ کز سر خبر نداری

                                گفتم بر آستانت دارم سر گدایی

  گفتا به دلربایی ما را چگونه بینی

                                گفتم چو خرمنی گل در بزم دلربایی

  گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد

                                گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

  گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت

                             گفتا تو بندگی کن، کو بنده پرور آید

باز هم با نام تو افسا نه اى گلريز شد

باز هم در سينه ام عشق تو شور انگيز شد

باز هم همراه بوى ميخك و محبو به ها

خاطراتم پر كشد با ياد تو در كوچه ها

باز هم وقتى نگاهت گيرد از من فاصله

ديده ام مى بارد اما نم نم و بى‌حوصله

باز قلب پنجره بر روى‌من وا مى شود

باز هم پروانه اى در باغ پيدا مى شود

باز هم لاى‌كتابم مى‌نهم يك شاخه ياس

مى‌كنم بهر پيامى قاصدك را التماس

باز هم در هر شفق دلتنگ و دلگير مى‌شوم

باز هم با ياد تو سر شار رويا مى‌شوم

در کویر سبز عشق

این سخن از من بگیر

مرگ تو مرگ من است

پس تمنا میکنم هرگز

در جان هایشان شراب هستی ریختم.شب سپیده شد!!!ستاره خندید!!خاک شکوفه شد.درختان سبز شدند آیا من به تو خواهم رسید؟

 کوله بارم پر شده از برف وشبنم وستاره کوله بارم که پر از عشق سالها بود به پشتم انداختم تا به شب رسیدم همه جا تاریک بود ماه هم خوابیده بود.اما من روشن بودم خودم شدم ستاره ومهتاب!

خدایا از عشقت چنان مستم             که گوی رسوای عالم هستم   

      خدایا از عشقت چنان شد حالم              که از عشقت پریشانم      

      خدایا من از زیباغیی عشقت هیچم                تو مرا از هیچ .هست کن

اگر زمزمه باد را حس کردی                     خبری از ما گیر       

                    اگر روزی به در بسته ای خوردی            خبری از ما گیر

اگه اشک در چشمانت لانه کرده               خبری از ما گیر

چون خبر است که خبری از خبر می آورد........................

       
      عشق یعنی:
         مناجات شبهای تنهایی
            وضو با قطرات اشک گرفتن

عشق چیزی ست که بیشتر از هر چیزی......
داشتن عشق را دوست دارم.....
و بیشتر از هر چیزی دادن عشق را دوست دارم....
و هیچ کس در نمی یابد که.....
عشق همان چیزی است که هماره.....
داده می شود و پذیرفته نمیگردد.....!

لبتون با دلتون خندون.....
تا سلامی دوباره سلام.....

بدان که عاشقم....
اگر میبینی حال خودم نیستم و در خود شکسته ام بدان که عاشقم....
اگر میبینی ساکتم ، آرامم و بی خیال بدان که عاشقم....
اگر میبینی در گوشه ای نشسته ام ، چشم به آسمان دوخته ام و ستاره ها
را می شمارم بدان که عاشقم....
اگر میبینی در کناره پنجره ای نشسته ام و به صدای آواز مرغ
عشق گوش میکنم بدان که عاشقم....
اگر میبینی همیشه حال و هوایم ابری و چشمانم بارانی است بدان که عاشقم....
اگر میبینی هنگام دعا کردن دستهایم را به سوی آسمان برده ام
و با چشمان خیس حرفهایی را زیر لب زمزمه میکنم بدان که عاشقم...
اگر میبینی همیشه سر به زیرم ، همیشه در فکر فرو رفته ام بدان که عاشقم....
اگر میبینی گل های باغچه را یکی یکی می چینم و دسته میکنم
و با لبی خندان ترانه زندگی را میخوانم بدان که عاشقم....
اگر روزی دیدی دیگر در این دنیا نیستم بدان که.....
بدان که از عشق تو مرده ام....

کاش در دهکده ی عشق فراوانی بود

 توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

 کاش اگر گاه کمی لطف بهم ميکرديم

 مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

 کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب

روی شفاف ترين خاطره مهمانی بود

 کاش دريا کمی از درد خودش کم ميکرد

 قرض ميداد به ما گر چه پريشانی بود

 کاش به تشنگی پونه که پاسخ داديم

رنگ گفتار من و لحن تو انسانی بود

 ( چه قدرشعر نوشتیم برای باران )

 غافل از آن دل ديوانه که بارانی بود

 کاش سهراب نمی رفت به اين زوديها

 دل پر از صحبت اين شاعر کاشانی بود

 کاش دلها پر افسانه ی نيما می شد

و به يادش همه شب ماه چراغانی بود

 کاش اسم همه ی دخترکان اينجا

 نام گلهای پر از شبنم ايرانی بود

 کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر

 غرق اين زندگی سنگی و سيمانی بود

 کاش دنيای دل ما شبی از اين شبها

 غرق هر چيز که می خواهی و ميدانی بود

 انا الحق!

گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند

جرمش آن بود که اسرار هویدا می کرد